این شاعر توانا و مشهور در شهر همدان و در قرن پنجم هجری قمری پا به عرصه وجود گذارده است . و متاسفانه از زندگی و سرگذشت این انسان فرهیخته و عارف اطلاع دقیق و روشنی وجود ندارد و ما می توانیم فقط به شنیده های خود که سندیت چندانی نیز ندارد اکتفا نماییم . در مورد باباطاهر می گویند که یکی از افرادی است که در زمان خویش از مقام شامخ علمی و عرفانی بسیار خوبی برخوردار بوده است و لقب عریان نیز به این دلیل به او داده شده است که دل از دنیا و هرچه که در ان است کنده و به مال و منال آن پشت پا زده است .

باباطاهر را هم دوره و معاصر با طغرل بیک سلجوقی دانسته اند و در زمان حیات خویش ملاقات هایی نیز با یکدیگر داشته اند . از این شاعر برجسته و توانا یک مجموعه دو بیتی به سبک و سیاق لری بر جای مانده است که از محتوای ان می توان به شوریده حالی و شیفتگی سراینده آن پی برد . این دو بیتی ها که از جهت شکل و شمایل شباهت های فراوانی به رباعی دارند ، در زمره زیباترین و دلنشین ترین نغمه های عاشقانه محسوب می شوند .

از بابا طاهر مجموعه ای از کلمات قصار عربی نیز به یادگار مانده است و همینطور روایت ها و داستان های جالبی نیز به او نسبت داده شده است که اینک به شرح بعضی از مشهورترینشان می پردازیم :

حکایت است که طاهر در عنفوان جوانی با اشتیاق بسیار به مدرسه ای که طلاب در آن درس می خواندند جهت فراگیری علم و دانش وارد می شود و هنگامی که از مطالب کلاس و مجلس بحث چیزی دستگیرش نمی شود ، روی به یکی از آنان می کند و می گید چگونه است که شما از این علوم سخت و دشوار می توانید مطالبی درک و چیزهایی فرا بگیرید ؟ و آن شخص هم به مزاح به او می گوید : در این حوض که مشاهده می کنی یخ را شکسته و در سرمای شب غسل کرده و چهل دفعه سر را در آن فرو برده و بعد از این که از این کار فارغ شدیم بسیاری از این مسایل برایمان حل می شود . باباطاهر نیز که شخص بسیار ساده دلی بود هنگام شب که همه طلاب مشغول استراحت بودند ، یخ حوض را شکسته و در آب غسل کرده ، سر را طبق گفته آن شخص چهل بار در آب سرد فرو می برد . اما با خواست الهی چون از این کار فارغ می گردد ، شعله ای از آسمان فرود آمده به قلب با صفایش وارد می شود و به همین دلیل موفق گردید در عرفان به مقام عظیمی نایل شود .

حکایت بعدی مربوط به درویشی است که برای دیدن باباطاهر به کوه همدان شتافت و بعد از طی مسافتی دید طاهر در میان مقدار زیادی برف نشسته و تنها اطراف او به دلیل حرارت بدنش کمی خشک شده است و بعد از گذشت مدتی و نزدیکی ظهر با خود فکر کرد امروز گرسنه خواهم ماند ، چراکه نزد طاهر هیچ غذایی یافت نخواهد شد . طاهر از فکر او آگاه شد و گفت ای درویش اکنون زمان عبادت و نماز ظهر است . بگذار اول نماز را به جای آوریم و بعد از آن خدا بزرگ است و روزی رسان . آن دو چون از نماز فارغ شدند درویش مشاهده کرد به دعای طاهر جوی آبی پدید آمد و سفره ای در کنار آن گسترده گردید و غذاهای مختلفی ظاهر شد که عطرشان در آن سفره پیچید . طاهر به درویش تعارف فرموده و به مجرد اینکه درویش دست به طعام برد تمامی غذاها غیب گردیدند و فکر کرد که طاهر سحر می کند ، ولی طاهر که چیزی از او پنهان نمی ماند از فکرش آگاه شد و به درویش بی نوا گفت : نه درویش ، سحر نیست تو بدون نام مولا دست به غذا بردی حال کار را با نام خدای بزرگ آغاز کن و این بار درویش بدون ذکر نام خدا دست به سفره نبرد و غذاها تماما برجای خود باقی مانده ، هردو شکم خود را از آن طعام های فرستاده شده از سوی پروردگار سیر کردند .

تاریخ فوت باباطاهر را به سال 410 هجری قمری نوشته اند و مقبره بابا طاهر در شهر همدان و در نزدیکی بقعه امامزاده حارث بن علی واقع است .