سحابي گسيلي، ابر گازي برافروخته اي است که ستاره درخشان و داغي در نزديکي آن قرار دارد. تابش فرابنفش پرانرژي گسيل شده از اين ستاره، گاز را يونيده (يا داراي بار الکتريکي) مي کند. وقتي الکترونها با اتمهاي گاز، باز ترکيب مي شوند، گاز دستخوش فلوئورساني مي شود يعني از خود نور گسيل مي کند. مثال مشهور در اين مورد، سحابي جبار است. اين سحابي، ابري سبزگون، سرشار از هيدروژن و پرستاره است که ۲۰ سال نوري پهنا دارد. اخترشناسان تصور مي کنند که اين سحابي، يک مهد کودک اختري، يا جايگاهي است که ستارگان جديد در آن در حال تشکيلند.
سحابي گسيلي را به بيان زير نيز مي توان تعريف کرد :
گاز بين ستاره اي بر خلاف ذرات جامد، شفاف است. هيدروژن تقريبا سه چهارم گاز بين ستاره اي را تشکيل مي دهد. يک چهارم باقيمانده مربوط به هليوم، مقادير اندکي نيتروژن، اکسيژن، کربن، گوگرد و شايد چند عنصر ديگر است.
با آنکه گاز بين ستاره اي عموماً سرد است، گازهاي نزديک به ستاره هاي بسيار داغ، يونيده مي شوند. ناحيه درخشاني که از گاز يونيده تشکيل شده اند، سحابي گسيلي نام دارد.